کلیپ

کانال تلگرام

خاطرات سیاسی

خاطرات سیاسی دکتر فلاحت پیشه

خاطره(23)/118 هزار سند مظلومیت ایرانیان در شورای امنیت

"سرمقاله امروز روزنامه رسالت به قلم دکتر فلاحت پیشه"

این هفته زمانی كه خبر ارجاع پرونده ایالات متحده آمریكا به شورای امنیت سازمان ملل متحد را شنیدیم، بلافاصله به یاد كوتاهی برخی نهادها و دستگاه‌های كشورمان در احقاق حقوق جانبازان و بازماندگان شهدای جنگ شیمیایی علیه كشورمان افتادم. آمریكا به دلیل تخطی از مفاد كنوانسیون منع اشاعه سلاح‌های هسته‌ای با تهدید صدور قطعنامه در شورای امنیت سازمان ملل مواجه شده است. این قدرت برخلاف تعهد قبلی خود، اعلام كرده است كه حاضر نیست تا مقطع مورد نظر (یعنی اردیبهشت‌ ماه سال آینده) سلاح‌های شیمیایی خود را منهدم نماید.
نكته دلگیركننده و آزار دهنده جریان فوق این است كه در دنیای به اصطلاح حقوق بشری امروز هیچ مجروح شیمیایی غیر ایرانی وجود ندارد. حتی قربانیان جنایت صدام در حلبچه عراق نیز در كنار مجروحان ایرانی در مراكز پزشكی و محافل حقوقی، سیاسی و حمایتی دنیا مطرح شدند. علت این موضوع به كثیف بودن بمب شیمیایی در میان همه جنگ افزارهای امروز دنیا باز می‌گردد.
شاید كمتر كسی این موضوع را بداند كه در طول جنگ‌ جهانی دوم كه بیش از چهل میلیون انسان را به كام مرگ فرستاد، از بمب شیمیایی استفاده نشد. هیتلر دیكتاتور خون آشام آلمان، خود از مجروحان شیمیایی جنگ جهانی اول بود كه در خطوط نبرد بلژیك شیمیایی شده بود و زمانی كه طرح آغاز جنگ دوم جهانی را می‌ریخت تمام كارخانجات تولید سلاح‌های شیمیایی در آلمان را تعطیل كرد. متفقین نیز در جنگ دوم جهانی از این سلاح مرگبار استفاده نكردند. لذا امروز مجروحان شیمیایی جنگ اول جهانی در قید حیات نیستند و ایرانیان تنها قربانیان دیكتاتوری خون آشام تراز هیتلر یعنی صدام حسین هستند. 118 هزار سند جنایات شیمیایی عامل دست برتر دیپلمات‌های ایرانی در یكی از معدود نهادها و كنوانسیون‌های بین‌‌المللی امروز دنیا هستند آن هم در میان كنوانسیون‌ها و نهادهای بین‌المللی كه به تبعیت از بازی قدرت، فاسد شده‌اند، حق را ناحق می‌كنند، به نام حقوق بشر مردمان بی‌گناه را می‌كشند، به نام دموكراسی‌سازی، خانه‌ها را ویران می‌كنند و به اسم "امنیت‌ذهنی" دراندیشه انحصار فناوری‌های برتر در جمع كشورهای غربی هستند.
سه سال پیش جهت انجام یك بازدید تحقیقاتی و علمی به همراه هیئتی از كشورمان به "لاهه" رفتم. متوجه شدم كه صهیونیست‌ها دولت هلند را در یكی از دادگاه‌های آن كشور به پرداخت هفت میلیارد دلار (بیش از هشت هزار میلیارد تومان) به اسرائیل محكوم كرده‌اند و بهانه آنها این بود كه شماری از یهودیان قربانی سیاست آنتی سمیتسیم هیتلر در جنگ دوم جهانی، با سلاح‌های تولید شده در هلند كشته شده‌اند. در داخل آمریكا نیز برخی از شهروندان این كشور كه در هر جای دنیا از اقدامات خشن مختلف آسیب دیده بودند، علیه ایران اقامه دعوا كرده و دادگاه‌های آمریكا برای آنها غرامت و خسارت تصویب می‌كرد.
بلافاصله در بازگشت به مجلس طرحی یك فوریتی را بنیان گذاشتم. طرح الزام دولت به احقاق حقوق جانبازان و بازماندگان شهدای جنگ شیمیایی عراق و همدستانش علیه ایران. این طرح به گونه‌ای بی‌سابقه با 202 رای موافق، بدون مخالف و تنها با دو رای ممتنع تصویب گردید. همان زمان دیپلمات‌های ایرانی مستقر در لاهه با ارسال "ایمیل" برای بنده، فرمودند این اقدام بی‌سابقه مجلس دست ما را در پیگیری این حقوق باز می‌گذارد.
طبق قانون فوق 38 هزار شهید شیمیایی و 80 هزار جانباز مربوطه، اسناد زنده‌ای از جنایت بزرگ قرن بیستم صدام و چندین قدرت غربی و شرقی علیه ملت مظلوم ایران هستند. 112 شركت آمریكایی، انگلیسی، هلندی، آلمانی، فرانسوی،‌چینی و روسی در تجهیز صدام به بمب شیمیایی نقش داشته‌اند. آنها، هم طبق قوانین داخلی آن كشورها و هم طبق كنوانسیون‌های بین‌المللی مجرم به حساب می‌آیند. در همان قانون، مصوب گردید كه علاوه بر تشكیل یك بانك اطلاعاتی، دستگاه‌های مربوطه هر شش ماه جهت ارائه گزارش دركمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی حضور یابند. در همان سال با تصویب پیشنهاد كمیسیون امنیت ملی در كمیسیون تلفیق بودجه، ده میلیارد ریال نیز ردیف بودجه برای اجرای این قانون، پیش‌بینی كردیم و باز هم در كمال تاسف در طول سه سال اخیر آن بودجه برگشت خورده و ریالی از آن صرف احقاق حقوق جانبازان و بازماندگان شهدا و اثبات مظلومیت تاریخی ایرانیان نشده است.
یك‌شنبه این هفته كمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ضمن اذعان به كوتاهی خود در نظارت بر اجرای این قانون، تصویب كرد با تشكیل كمیته‌ای به انفعال حقوقی دستگاه‌های مسئول، در این رابطه پایان دهد. در شرایطی كه آمریكایی‌ها و برخی دول غربی و چند قدرت تبانی‌گر شرقی به بهانه‌های واهی و فاقد هرگونه سند معتبر، علیه ما قطعنامه می‌سازند، ما چه استفاده‌ای از 118 هزار سند مظلومیت خود كرده‌ایم؟ دیپلماسی عمومی كشور ما برای اثبات این مظلومیت‌ها و تناقض رفتاری غرب چه اقدامی صورت داده است؟ كافی است تا بر اساس این اسناد جنایات مشترك علیه ایرانیان كیفرخواستی علیه مباشرین آن جنایت از "دونالدرامسفلد" و مقامات آمریكایی گرفته تا برخی سران عرب به دیوان بین‌المللی كیفری (آی.سی.سی) تنظیم شود. خیلی از جنایتكاران جنگی كه اكنون در دادگاه جنایت یوگسلاوی سابق محاكمه می‌شوند همچون "ملادیچ" كارادزیچ" و دیگران گناهانی سبك‌تر از جمع فوق را مرتكب شده‌اند.
علت تخطی آمریكا از اجرای كنوانسیون منع اشاعه سلاح‌های شیمیایی به راهبرد امنیتی آن قدرت برای قرن بیست و یكم باز می‌گردد. طبق این راهبرد، آنها نباید اهرم‌های پیروزی خود در جنگ سرد،‌ بویژه اهرم رقابت تسلیحاتی را كنار بگذارند. لذا علاوه بر سلاح‌های شیمیایی،‌ در مقا بل طرح‌های ایران برای خلع سلاح هسته‌ای خاورمیانه و حتی انهدام مین و برخی سلاح‌های متعارف نیز ایستادگی می‌كنند اما در قالب دیپلماسی عمومی خود، به گونه‌ای عمل می‌كنند كه گویی تنها حافظ حقوق بشر، امنیت، دموكراسی و تدابیر ضد تروریستی هستند. گام اول در احقاق حقوق 118 هزار ایرانی و خانواده‌های آنها و بویژه دفاع از مظلومیت‌ كشورمان در دنیای امروز، اذعان به كوتاهی‌های گذشته و پیگیری‌ علل و عوامل آن است.
گام دوم ارسال فوری اسناد جنایات شیمیایی مشترك صدام و همدستانش بویژه آمریكا و اعضای ناتو، به عنوان ضمیمه‌ای بر پرونده آن قدرت در لاهه و نیویورك است. و گام سوم باید با اقدام عملی جهت طرح دعاوی ایرانیان در محاكم داخلی و خارجی صورت گیرد.
چه اقدامی برای تشكیل پرونده و معرفی وكیل به عزیزان جانباز و خانواده‌های شهدا صورت گرفته است؟
چرا سفارتخانه‌های ایران در كشورهای متهم هنوز بانك اطلاعاتی خود را تكمیل نكرده‌اند؟ چرا قوه قضائیه شعبه ویژه پیگیری شكایات جانبازان شیمیایی را راه‌اندازی نكرده است؟
پیش از این برای اجرایی شدن این قانون بنده به عنوان نماینده كمیسیون در دو جلسه شورای امنیت ملی و سه جلسه وزارتخانه‌های خارجه و كشور و بنیاد شهید شركت كرده‌ام ضمن آنكه دو جلسه نیز در كمیسیون تشكیل گردید ولی هنوز نتیجه عملی شكل نگرفته است. امیدوارم اینك كه امكان بین‌المللی برای پیگیری این حق فراهم شده، نتیجه عملی شكل گیرد.
پرونده "فان، آن، رات" رئیس یكی از شركت‌های هلندی، نشان داد كه امكان پیگیری حقوقی موضوع فراهم است. این هلندی‌ كه به جرم تخطی از قوانین داخلی كشور خود در فروش تجهیزات شیمیایی به صدام به 17 سال زندان محكوم شد، با تقاضای اعسار آزادی خود را بازیافت. او در دادگاهی محكوم شد كه شواهد آن از شهر سردشت و روستاهای زرده و نساردیره ایران آمده بودند. مردمان این مناطق در آخرین ماه‌های جنگ، غریبانه قتل عام شدند. آمار بیماری‌های صعب‌العلاج و لاعلاج و مرگ و میر در میان آنها چند برابر مناطق دیگر است و به خوبی و با تجربه می‌دانیم كه هشتاد هزار خانواده جانبازان شیمیایی با چه دردها و بیم‌هایی زندگی می‌كنند. وقتی می‌توان برای گرفتن غرامت و خون بهای این عزیزان، محاكم بین‌المللی را به چالش كشید،‌علت بی‌تفاوتی دستگاه‌های مسئول چیست؟
دكتر حشمت‌الله فلاحت پیشه - falahatpisheh@parlira.ir

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

مدیر وبلاگ : سجاد حسینی

آخرین مطالب
.
لیست آخرین مطالب
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :